เกี่ยวกับฉัน

D I A R Y : 3 เดือน ตามติดชีวิตฝึกงาน

วันอังคารที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2552

กลับสู่สภาพเดิม

หลังจากที่ช่วงกลางสัปดาห์ก่อน สภาพจิตใจดีขึ้นเยอะ ปรับตัวได้

ได้ทำงานบ้าง ที่ประทับใจคือได้นั่งเซิชสำมะโนประชากร 555

เป็นงานที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันที่สุด ได้ใช้เวลาทั้งวันแบบยุ่งๆ

ไม่นั่งง่อยเหมือนวันแรกๆ

การเดินทางก็ดีขึ้นและหลังจากที่เอารถไปจอดหมอชิตมา 3 วัน

พออาทิตย์นี้ก็เลยตัดสินใจมาอยู่หอกับเจ๊จอยส์ที่อ่อนนุช

เย็นวันอาทิตย์ก็ขนของมากับเจ๊จอยส์ วุ่นวาย นอนไม่หลับอีก กลัวผี

หมาหอนอย่างดัง ต้องมาเปิดไฟ เปิดทีวีนอน

พอตอนเช้าตื่นไปทำงานก็เลยมึนๆง่วงๆ แต่ก็ไม่มีงานไรให้ทำ

จนเย็นทีแรกว่าจะไปเจอจอยแต่รถเมล์มันมาช้าเลยให้จอยกลับไปก่อน

ก็นั่งรถเมล์มาบีทีเอช นั่งไปอ่อนนุช เบื่อมากมาย

ไปถึงก็กินขนมจีนกับเจ๊ และนั่งรถสองแถวเข้าไปที่หอ

ร้อนมากกก เหนื่อยมากกก เมื่อยมากกกก

เมื่อคืนก็เลยนอนหลับได้เพราะเหนื่อย แต่ก่อนนอนก็ได้ดูเมียหลวงด้วย


พอวันนี้ไปถึงที่ทำงาน8โมง20 ไปซื้อข้าวเหนียวหมูขึ้นไปกิน

อิ่มดี เป็นอีกทางเลือกหนึ่งนอกจากขนมปัง

วันนี้เป็นวันที่แอบซวย หลังจากที่มีคอมเล่น 2 วัน

พอวันนี้มันเปิดได้แต่เล่นเน็ตไม่ได้ และเป็นวันที่ไม่มีอะไรต้องทำเลยย

จนแบบว่าไม่ไหวแล้ว เลยเปิดpinballมาเล่นแก้เซ็ง แต่ช่วยได้นิดหน่อย

พวกพี่เค้าก็แอบสงสารที่ไม่รู้จะเอาอะไรให้ทำดี ก็ให้ไปถ่ายเอกสารบ้าง ไปเอาของอีกชั้นบ้าง

ก็ยังดีนะให้ทำไรก็ได้แหละ ดีกว่าให้นั่งเฉยๆ มันทั้งง่วงทั้งเครียด

พอตอนบ่ายพวกพี่เค้ากินคัพนูดเดิ้ลที่ได้มาฟรีกัน แต่เจิ้นลงไปกินลูกชิ้นปิ้ง

พอขึ้นมาได้แป๊บเดียว พวกพี่เค้าก็ชวนลงไปกินไอติมต่อ อิ่มเลย

กินติมเสร็จถึงเวลากลับบ้านพอดี ก็รีบลา รีบไปรอรถเมล์ ฝนก็ตกอีกแต่ดีที่ไม่ตกหนัก

ก็ไปนั่งบีทีเอช มาถึงอ่อนนุชเจอไอ้วีก็คุยๆกะมัน และก็รอเจ๊จอยส์นานมากกกก

ก็กินขนมจีนกันอีกและก็รอผัดไทยนานมาก กว่าจะเข้ามาถึงหอเกือบ2ทุ่ม



จากที่ฝึกงานมา 7 วันแล้วก็รู้สึกโอเคนะ สบายใจขึ้นเยอะ พวกพี่เค้าก็พยายามช่วยเต็มที่

ตอนนี้ก็เริ่มพูดเยอะขึ้น เหมือนสนิทมากขึ้น แต่ก็เหมือนพวกพี่บางคนเค้าก็จะออกแล้ว

น่าเสียดายเหมือนกัน ตอนนี้ทำไรก็ไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่ ไม่กดดัน ก็พยายามคิดอะไรในแง่บวกไว้

และก็คิดว่าช่างแม่ง เด๋วมันก็ผ่านไป คิดแบบนี้ก็ช่วยให้อะไรๆมันดีขึ้นเยอะเหมือนกัน

วันนี้พี่เค้าก็ถามว่าถ้าเป็นAEอยากเป็นเหมือนพี่คนไหน

ก็คิดแป๊บนึงและตอบว่าไม่เป็นเลยดีกว่า ขอเป็นอย่างอื่น เพราะดูแล้วเครียดจังเลย 555



** อยากให้เพื่อนที่ฝึกงานสู้กันต่อไปนะ ก็รู้มาว่าหลายคนก็เบื่อๆอยู่

สู้ๆด้วยกัน ท๊อปฟี่ด้วย อดทนไว้ แป๊บเดียวเอง เจิ้นเป็นกำลังใจให้ 55

1 ความคิดเห็น:

  1. เป็นยังไงครับ อ่านหนังสือจบไปกี่เล่มแล้ว (ขอแซวหน่อยนะ) ขอให้อดทนต่อไปนะครับและมองโลกในแง่บวกไว้

    ตอบลบ


ผู้ติดตาม