จะครบเดือนแล้ว

เครียดนิดนึง

แต่จะพยายามมุ่งมั่น อดทน ไม่ไขว้เขว

คิดมากๆแล้วก็เครียด ไม่ได้อะไร

ทุกวันนี้ก็ทำ competitive review และก็อัพเดทข่าว

และก็ช่วยทำนู่นนี่ นิดๆหน่อยๆ แอบเบื่อๆเหมือนกัน

เหมือนจะชิน เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็รู้สึกสนุกสนานผ่านไปไวจังเลย

พอมาอาทิตย์นี้ ทำไมเพิ่งจะวันอังคารเองวะ นานเหลือเกิน

แอบเศร้า ไม่ค่อยอยากจะไป อยากถึงวันศุกร์เร็วๆจัง

อยากให้มันครบหลายๆศุกร์ จนครบสามเดือนซะที

ขอให้มีวันหยุดเยอะๆ และก็มีงานทำบ้างให้มันไม่เบื่อ

เริ่มไม่อยากรับรู้เรื่องราวไม่ดี ยิ่งรู้ยิ่งหดหู่

ไงก็จะสู้ๆต่อไป อดทนๆ

สักวัน .. มันจะครบสามเดือน ฮ่าๆ

ซวย

วันนี้รีบเกิน ลืมเอาโทรศัพท์มาทำงาน

เซ็งไปเลย -*- ไม่รู้จะทำไงดี ติดต่อใครไม่ได้

เมล์ที่นี่ก็เข้าไม่ได้เค้าบอล์คเอาไว้ เข้าได้แต่ Blog

ฮือออออ T-T

สัปดาห์ที่สาม

ตื่นเต้นมากมาย มีคนมาคอมเม้น พอคลิกดูเป็นอาจารย์เสริมยศ่

ดีใจมากค่ะ แอบแซวด้วย แต่อยากอวดมากเลยค่ะอ. ว่าหนูไม่ต้องอ่านหนังสือแล้ว

พี่เค้ามอบหมายให้หาข่าวเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่าง ยางรถยนต์ เครื่องดื่มและอีกมากมาย

และก็โหลดแอ็ดมาเก็บไว้ วิเคราะห์ส่งทุกสัปดาห์ นี่คืองานประจำ และยังมีงานเสริม

ไม่ว่าจะเป็นให้อาหารปลา รดน้ำต้นไม้ เก็บของ ซื้อขนม ฮ่าๆๆ น่าภูมิใจมาก

แต่มีงานนึงที่พวกพี่เค้าตื่นเต้นกันมากคือเอาโพลมา65ชุดให้หนูสรุปผล

ไม่มีspssด้วย ต้องทำมือและก็ใส่excel ทำกราฟ

พอทำกราฟออกมา พี่เค้าตื่นเต้นมากว่าทำได้ไง เรียนมาด้วยหรอ

แล้วก็ถามแล้วถามอีกว่าเรียนภาคไรนะๆๆ (เหมือนจะให้ลูกหลานไปเรียน)

และเค้ารุ้ว่าทำ photoshop illus ได้ ยิ่งตื่นเต้นกันหนัก ฮ่าๆๆๆ

เลยอวดไปเลยว่าภาคหนูเค้าบังคับเรียน ทุกคนต้องทำได้หมด (เจ๋งโคด)

แต่วันนี้พี่เค้าลากันไปสองคน เลยเงียบเหงาไม่มีอะไรทำ หาข่าวจนจะหลับ

ก็นั่งเล่นเน็ตไปจนถึงหกโมงเย็น และก็กลับ

ตอนนี้เริ่มอยู่ตัวมากๆ สบายยยยยย ^^

ขอบคุณมากนะคะอาจารย์ที่เข้ามาให้กำลังใจ ขอบคุณค่า

กลับสู่สภาพเดิม

หลังจากที่ช่วงกลางสัปดาห์ก่อน สภาพจิตใจดีขึ้นเยอะ ปรับตัวได้

ได้ทำงานบ้าง ที่ประทับใจคือได้นั่งเซิชสำมะโนประชากร 555

เป็นงานที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันที่สุด ได้ใช้เวลาทั้งวันแบบยุ่งๆ

ไม่นั่งง่อยเหมือนวันแรกๆ

การเดินทางก็ดีขึ้นและหลังจากที่เอารถไปจอดหมอชิตมา 3 วัน

พออาทิตย์นี้ก็เลยตัดสินใจมาอยู่หอกับเจ๊จอยส์ที่อ่อนนุช

เย็นวันอาทิตย์ก็ขนของมากับเจ๊จอยส์ วุ่นวาย นอนไม่หลับอีก กลัวผี

หมาหอนอย่างดัง ต้องมาเปิดไฟ เปิดทีวีนอน

พอตอนเช้าตื่นไปทำงานก็เลยมึนๆง่วงๆ แต่ก็ไม่มีงานไรให้ทำ

จนเย็นทีแรกว่าจะไปเจอจอยแต่รถเมล์มันมาช้าเลยให้จอยกลับไปก่อน

ก็นั่งรถเมล์มาบีทีเอช นั่งไปอ่อนนุช เบื่อมากมาย

ไปถึงก็กินขนมจีนกับเจ๊ และนั่งรถสองแถวเข้าไปที่หอ

ร้อนมากกก เหนื่อยมากกก เมื่อยมากกกก

เมื่อคืนก็เลยนอนหลับได้เพราะเหนื่อย แต่ก่อนนอนก็ได้ดูเมียหลวงด้วย


พอวันนี้ไปถึงที่ทำงาน8โมง20 ไปซื้อข้าวเหนียวหมูขึ้นไปกิน

อิ่มดี เป็นอีกทางเลือกหนึ่งนอกจากขนมปัง

วันนี้เป็นวันที่แอบซวย หลังจากที่มีคอมเล่น 2 วัน

พอวันนี้มันเปิดได้แต่เล่นเน็ตไม่ได้ และเป็นวันที่ไม่มีอะไรต้องทำเลยย

จนแบบว่าไม่ไหวแล้ว เลยเปิดpinballมาเล่นแก้เซ็ง แต่ช่วยได้นิดหน่อย

พวกพี่เค้าก็แอบสงสารที่ไม่รู้จะเอาอะไรให้ทำดี ก็ให้ไปถ่ายเอกสารบ้าง ไปเอาของอีกชั้นบ้าง

ก็ยังดีนะให้ทำไรก็ได้แหละ ดีกว่าให้นั่งเฉยๆ มันทั้งง่วงทั้งเครียด

พอตอนบ่ายพวกพี่เค้ากินคัพนูดเดิ้ลที่ได้มาฟรีกัน แต่เจิ้นลงไปกินลูกชิ้นปิ้ง

พอขึ้นมาได้แป๊บเดียว พวกพี่เค้าก็ชวนลงไปกินไอติมต่อ อิ่มเลย

กินติมเสร็จถึงเวลากลับบ้านพอดี ก็รีบลา รีบไปรอรถเมล์ ฝนก็ตกอีกแต่ดีที่ไม่ตกหนัก

ก็ไปนั่งบีทีเอช มาถึงอ่อนนุชเจอไอ้วีก็คุยๆกะมัน และก็รอเจ๊จอยส์นานมากกกก

ก็กินขนมจีนกันอีกและก็รอผัดไทยนานมาก กว่าจะเข้ามาถึงหอเกือบ2ทุ่ม



จากที่ฝึกงานมา 7 วันแล้วก็รู้สึกโอเคนะ สบายใจขึ้นเยอะ พวกพี่เค้าก็พยายามช่วยเต็มที่

ตอนนี้ก็เริ่มพูดเยอะขึ้น เหมือนสนิทมากขึ้น แต่ก็เหมือนพวกพี่บางคนเค้าก็จะออกแล้ว

น่าเสียดายเหมือนกัน ตอนนี้ทำไรก็ไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่ ไม่กดดัน ก็พยายามคิดอะไรในแง่บวกไว้

และก็คิดว่าช่างแม่ง เด๋วมันก็ผ่านไป คิดแบบนี้ก็ช่วยให้อะไรๆมันดีขึ้นเยอะเหมือนกัน

วันนี้พี่เค้าก็ถามว่าถ้าเป็นAEอยากเป็นเหมือนพี่คนไหน

ก็คิดแป๊บนึงและตอบว่าไม่เป็นเลยดีกว่า ขอเป็นอย่างอื่น เพราะดูแล้วเครียดจังเลย 555



** อยากให้เพื่อนที่ฝึกงานสู้กันต่อไปนะ ก็รู้มาว่าหลายคนก็เบื่อๆอยู่

สู้ๆด้วยกัน ท๊อปฟี่ด้วย อดทนไว้ แป๊บเดียวเอง เจิ้นเป็นกำลังใจให้ 55

สามวัน..

วันนี้เดินทางด้วยแผน2 ตื่นตี5ออกจากบ้าน6โมง

ขับไปจอดที่btsหมอชิตตอน7โมงกว่า นอนหลับในรถจนถึง8โมง

ข้ามสะพานลอย นั่งรถเมล์510ไปลงสะพานลอยฐานเศรษฐกิจ

ถึงที่ออฟฟิศ8.30 ไม่มีอะไรทำอย่างรุนแรง

แต่วันนี้พกหนังสือไปด้วยอีก1เล่ม หลายจากที่2วันก่อนหน้าอ่านไป4เล่มแล้ว

มันโคดเครียด ให้ทำงานแบบยุ่งๆยังดีกว่า นี่เรานั่งว่างอยู่คนเดียว

คนอื่นเค้าวุ่นวาย ยุ่งกันหมด เราก็เหมือนเป็นภาระเค้าด้วย

วันนี้นั่งคิดทั้งวันว่าจะเอายังไงดีวะ อยากออก แต่ก็ไม่อยากออก

โคดสับสน เจ๊โทรมาอีกว่าอยากทำกราฟฟิคมั้ย บริษัทที่พี่คีทำมันว่างอยู่

ไปถึงทำได้เลย ได้ทำงานชัวร์ มีที่จอดรถด้วย -*- ฟังแล้วเครียดหนัก

นั่งรอจนพักเที่ยง เพื่อจะลองคุยเรื่องนี้กับพี่คนนึง เค้าก็เข้าใจ

เขาก็อยากให้ทำอะไรที่ชอบ และก็ได้ทำจริงๆ

ทีแรกก็คิดว่า เออ ไม่เป็นไรวะ ไม่ต้องมีไรให้ทำก็ได้

แต่3วันผ่านไป แม่งแบบเหนื่อยจิง จะหลับใน แล้วมาเพื่อสิ่งนี้

มาอยุ่กับโต๊ะและหนังสือที่เตรียมมา ถ้าคิดในแง่ดีคือได้ความรู้จากหนังสือ

แต่มันอ่านเองที่บ้านก็ได้นี่หว่า นี่นอน5-6ชั่วโมง เพื่อสิ่งนี้

ง่า เครียดว่ะ ไม่รู้จะทำไง ไม่รู้จะไปพูดกับใคร

วันนี้เจอเจ็ท เจอหญิง มันฝึกงานกันแบบไม่น่าเบื่ออ่ะ

ดูมีอะไรทำมากมาย ดีจังเลย

อยากมีเพื่อนฝึกงานด้วยจังเลยยยยยยยยยยยยยยยยย

แค่วันที่2

เมื่อคืนกินยาแก้หวัดคิดว่าตื่นเช้ามาคงหาย

แต่พอตื่นมามันก็ไม่หาย ก็ดีขึ้นบ้าง แต่เหมือนยาไม่หมดฤทธิ์

มันง่วงมากกกกกกก แล้วลอยๆ เบลอๆ ขับรถก็เอ๋อๆ

ว่าจะไปจอดหมอชิตแต่ก็สาย กลัวเข้างานไม่ทัน เลยยอมจอดที่ตึก

วันนี้พี่เค้าเรียกไปคุย และก็ให้งานและ ไม่ยากไม่ง่าย

ดันโง่อิ๊งอีก ซวยไป แต่อยู่ที่นี่แล้วรู้สึกเกรงใจเค้ามากกกก

เหมือนเป็นส่วนเกิน ทำตัวไม่ถูก ทุกคนยุ่งกันหมด

ก็รู้ว่าเค้าไม่มีเวลามาฝึกอะไรให้ จะถามอะไรยังไม่กล้าถามเลย

ไม่อยากไปรบกวนเวลาพี่เค้าเท่าไหร่

พอตอนเย็นจะกลับบ้านก็ไม่กล้าลุก -*- เฮ้อออ

กว่าจะขับรถถึงบ้าน เหนื่อยโคดดดดดดดดดด ไปกลับเล่นไป3ชั่วโมง

จะหลับหลายรอบและ น่ากลัว ถ้าไม่ไหวจิงๆ จะทำไงต่อไปดี

** ไม่รู้คิดถูกมั้ยที่ฝึกงาน หรืออาจจะทำไปเรื่อยๆ แล้วรู้สึกว่าคิดถูกก็ได้มั้ง

9 มีนา มาเยือน

เสียงโทรศัพท์สั่นอืดๆๆๆๆ จนตื่น ตอนตี5

จะนอนต่อก็กลัวจะตื่นสาย ไปฝึกงานไม่ทัน

ก็เลยอาบน้ำมันซะตอนนั้น แต่กว่าจะได้ออกจากบ้านก็6โมงครึ่ง

ไปถึงตึก8โมง ขึ้นลิฟท์ไปเจอแม่บ้าน เค้าบอกว่างานเข้า9โมง

ก็ลงมานั่งข้างล่างรอ8.50ขึ้นไปใหม่ แต่ก็ถูกส่งตัวมาอีกชั้นนึง

ได้หนังสือมา3เล่ม ได้โต๊ะกับเก้าอี้มา นั่งอ่านไปจนถึงพักเที่ยง

ไปกินข้าวกับพี่ 2 คน ก็ยังเกร็งๆไม่ค่อยกล้าคุย

พอขึ้นมา ก็ซีร็อกไปรอบ สแกนอีกรอบ คราวนี้นั่งยาววววววว

ไม่มีอะไรทำ หนังสือ3เล่ม อ่านจบหมดแล้ว ซวยหนัก ง่วงก็ง่วง

น้ำมูกก็ไหลตลอดเวลา จะสั่งน้ำมูกก็เกรงใจเค้า มันเงียบเกิน

พอจะถึงเวลากลับบ้าน พี่เค้าก็บอกให้รอก่อนเด๋วคุยด้วย

รออีก1ชม. พี่ๆเค้ายังคุยงานกันไม่เสร็จ เลยให้กลับบ้านไปก่อน -*-

แอบเหนื่อยเหมือนกันแฮะ แต่เบื่อมากกว่า มันไม่มีอะไรทำ นั่งเฉยๆ

เมื่อก้นมาก จะนอนก็ไม่ได้ จะกินไรก็ไม่กล้า

อยากกลับบ้าน อยากเลิกฝึกงาน แต่ก็ไม่อยากถอย

ไงก็ต้องสู้ต่อไป ..!!


*คืนนี้กินยาแก้หวัด นอน พรุ่งนี้ตื่นมาหวังว่าคงจะหาย



ขอให้เพื่อนทุกคนสู้ๆนะ อย่าเจอปัญหาอะไรมากมาย มีความสุขมากๆ

555 โชคดีว้อย

พรุ่งนี้แล้วววว

พรุ่งนี้ต้องไปฝึกงานแล้วววว

ยังไม่ได้หัดตื่นเช้าเลย พรุ่งนี้จะตื่นมั้ยเนี่ย

เวลาเข้างานก็ยังไม่รู้ ต้องไปแต่เช้าไว้ก่อน

เริ่มขี้เกียจไปแล้วนะ ...